Viser arkivet for stikkord utdanning

Utdanning på moten

Tidlegare har eg teke for meg dei som droppar ut av vidaregåande skulegong. Men diverre er
det ikkje berre på dette trinnet tala syner stort fråfall. På høgskular og universitet er det om lag
40% som ikkje fullførar eit påbyrja studielaup. Ikkje berre er det kjedeleg for dei som ikkje
sit att med anna enn eit studielån, det er òg ei enorm sløsing av ressursar. På den eine sida
går bedriftene glipp av arbeidskraft, og staten glipp av skatteinntekter. På den andre sida går
det med pengar til undervisning som ikkje kastar av seg, noko som i andre rekkje går utover
ressursane som går til dei som faktisk fullførar løpet. Når ein ser kor lita grad det er av tett
oppfølging på ein del studium, er det ikkje rart dette er ei kjelde til frustrasjon.

Slik eg ser det kan det store fråfallet forklarast med tre hovudgrunnar. Den fyrste er at det er
ei forventing i samfunnet om at ein skal ta høgare utdanning.
Les meir…

Eit jag etter høgare utdanning

Talet studentar har eksplodert dei seinare åra, noko som på mange måtar har vore ei
velsigning med tanke på kompetanseheving i ei rekkje yrke. Med fleire pedagogar i
barnehagane, og vernepleiarar og andre som arbeidar med psykisk utviklingshemma, er det
liten tvil om at kvaliteten på tenestene har gått opp.

Denne utdanningseksplosjonen har likevel òg ført med seg ein viss galskap. For sjølv om
samfunnet forandrar seg, er det framleis ikkje slik at ein er ukvalifisert utan høgare utdanning.
I praksis ser me likevel at det i mange stillingar er eit krav om utdanning som ikkje står i stil
med arbeidsoppgåvene. På den måten blir mange stengt ute frå arbeidslivet, eller pressa over i
ei utdanning som ikkje er naudsynt.

Eit godt døme på dette er det offentlege, der det i storparten av stillingane er ein uskriven
regel at ein må ha minimum tre år høgare utdanning for å få ei fast stilling. Dette sjølv om
det ikkje alltid er noko rasjonell grunngjeving for nettopp dette kravet som har kome parallelt
med at ”alle” skal ta høgare utdanning.
Les meir…

Intervju legen!

Det samordna opptaket for høgare utdanning er gjennomført, og her heime har det vore stort
fokus på at HSF har auka opptaket med 30%, og for ein gongs skuld ikkje tilbyr alle søkjarane
studieplass.

På nasjonalt plan har det kome forslag om at det for visse studium må gjerast intervju, ikkje
berre avgjerast på bakgrunn av karakterar. Dette har blitt grunngjeve i at det er kostbart med
studentar som ikkje fullførar studiet dei har starta opp på, då det ikkje materialiserar seg i framtidig
arbeidskraft. Intervju som del av opptaksprosessen har difor blitt hevda å kunne sila ut dei mindre
dedikerte, som då kanskje ikkje vil fullføra studiet.

Det kan så vera, og ein kan jo diskutera om det ikkje er slik at all utdanning på ein eller annan
måte vil koma til nytte. I mine auge framstår intervju som ein god ide, men det er ikkje for å hindra
kostnaden knytt til dei som ikkje fullførar studieløpet.

Mi erfaring er at det ofte kan vera statusen som knyt seg til eit yrke som motivasjonen for mange
søkjarar til dei respektive studia, ikkje ei oppriktig interesse i faget. I mange yrke er det rett og slett
ikkje nok at ein er fagleg dyktig, viss ein ikkje har dei rette eigenskapane eller lidenskapen. Sjølv
har eg prata med ei som ”endeleg” hadde kome inn på tannlegestudiet, men som ikkje ville bli
tannlege. Då har ein bomma fatalt!

Les meir…

Marknadstilpassing av utdanning

Dei siste tiåra har det vorte ein eksplosjon i talet studentar på dei norske utdanningsinstitusjonane. Kravet om stadig høgare kompetanse for å få jobb har gjort at det blir studert og skrive oppgåver på kvart eit nes og i kvart eit naust. Det har snarare blitt hovudregelen, framfor unntaket, å ta høgare utdanning. Det som på 50-talet var noko eksklusivt og statusfremjande, er no blitt ei sjølvfølgje for mange.

Les meir…