Viser arkivet for stikkord norsk

Kvar er sjølvtilliten?

Laurdag 8. mars skreiv Atle Hamar ein viktig kronikk i avisa Firda om stoda, eller krisa, fylket vårt er i. Hamar skil seg ut ved å vere ein betydleg kompetanseperson med viktige synspunkt. Orda hans har rett og slett substans. Alt for mange politikarar her i fylket held seg til vanetenkjing og fastgrodde handlingsmønster som ikkje fører til anna enn attgrodde stier…mellom linene til Hamar kan ein skimte at ein må leggje opp til å få kompetanse og kunnskap til fylket, ikkje berre rekonstruere for lengst farne industrieventyr. Fylket må ut av komfortsona, ta kampane direkte, ikkje gjennom høflege epostar og snittar på tinget. Det nyttar ikkje møte utfordringane Sogn og Fjordane no står midt i, med å vere pen i tøyet og fin på håret. Sogn og Fjordane har så mykje rikdom til fjells, til lands og utanfor strandlina si, at det er ufatteleg at vi ikkje klarar gjere meir ut av det. Det hjelper ikkje ha all verdas ressursar viss ein ikkje har sjølvtillit, kanskje det er den største trusselen til fylket vårt? Kvar er sjølvkjensla og sjølvtilliten til Sogn og Fjordane? Kva målsetjing har Sogn og Fjordane, anna enn å repetere kjende ord og vendingar om landbruk og reiseliv – kvar vart det av reiselivet??? Til Innovasjon Noreg sin fordel skal eg ikkje kommentere det her – no.

Viss Atle Hamar, som godt døme på lokal ressursperson, hadde lukkast flytte heile Norsk Filminstitutt til fylket vårt, med alle direktørane, kanskje til og med fått film som studieretning på Høgskulen i Sogn og Fjordane, kunne vi sett store ting. Kanskje eit blomstrande miljø som endeleg fekk i hamn ein Oscar, som endeleg byrja tene pengar, som klara samarbeide i stor stil med naturleg farvatn utanfor stovedørene våre: Britisk og irsk fagmiljø, som har lukkast knyte film nært opp til reiseliv og turisme i landa sine. I staden sit all filmmakt i Oslo, der ingen filmproduksjon har lukkast gjere internasjonal suksess etter “Veiviseren” for 30 år sidan. Ingen norsk film tener nemneverdig med pengar.

Filmane som lukkast best, har med eit naudskrik spelt inn budsjetta sine, og litt til eit par flasker gild raudvin. Ingen av dei handfulle Oscarnominasjonane sidan “Veiviseren” har lukkast med anna enn eit kvarter med filmpressa mot seg før dei har sigla inn i gløymsla. Likevel er norsk film bedre enn nokon gong, seier dei. Det er fantastisk! Men kva om Norsk Filminstitutt med sine fråverande internasjonale suksessar, der produsentane seier berre vi går i null er vi berga, heldt til i fylket vårt? Då hadde sanninga kome for ein dag utan sminke med full styrkje, då hadde den slappe dramaturgien i filmbransjen verkeleg kome for ein dag utan retursjering. Då hadde det ikkje gått an å subsidiere distriktsnoreg med å drifte ein gigantorganisasjon for nokre få utøvande filmskaparar på Vestlandet, ein organisasjon som årleg svir av meir enn 100 millionar kr berre i drift. Ikkje minst til å løne direktørane (som Atle Hamar mest truleg hadde plassert rundt omkring i landet for å byggje næringa nasjonalt, og truleg lukkast…).

Men når Norsk Filminstitutt sit på kontora sine i hovudstaden er det seriøst skikkelege saker. Dei gjer skikkeleg god jobb, dei leverer sjølv om dei ikkje gjer det. Dei er eliten ingen har høyrt om utanfor nemneverdige stovedører – men du verden for ein elite! Men det er ingen som ser filmane deira utanlands, langt frå nok til å tene pengar. Alle kan bli nominert til ein pris, eller få ein pris, men det er då jobben for alvor tek til for å etablere ein karriere. Det er ikkje aleine svar på at du er ein suksess. Med den sjølvoppnemnde filmeliten i hovudstaden, er det framleis fantastisk å bli nominert til Oscar, 30 år etter “Veiviseren.” Hadde Norsk Filminsititutt vore stasjonert her i fylket med slike resultat, hadde det vore katastrofal distriktspolitikk. I staden er det katastrofal hovudstadspolitikk.
Sogn og Fjordane, kvar er sjølvtilliten??

Norge på sitt beste

Godt språk

Norsk språk har dei seinare åra blitt gjenstand for mykje merksemd, noko som ikkje berre
skuldast frimodige direktoratsforslag. Eg vil våge å påstå at me no kanskje er meir merksame
og medvitne på språk og dialektar enn nokon gong før. SMS-språket er i stor grad dialekt, og
når det blir flørta med tanken om å kutta sidemålsstilen får Mållaget 1.200 nye medlemmar.

Når det er sagt er det framleis mykje som er ”chill” hjå dei mest ”keege” av ”crowden”. Men
i Sogn merkar me ikkje så mykje til akkurat det. Skulle det likevel snika seg inn noko slik,
er det eit sunnheitsteikn å sjå at folk er raske med å latterleggjera dei som tykkjer det hadde
vore ”chill” med noko ”digg”.
Les meir…