Viser arkivet for stikkord nav

Snøen som fall i fjor

Om skatte-kikking og NAV-sjuke

Som kjent fall det ikkje så ofsaleg mykje snø sist vinter. Men dette er tida for å grave i alt som fall i fjor, vi grafsar for å finne noko om naboar, eksar og kjendisar. Den nyfikengrådige kikartrongen skal visst vere eit kontrollorgan som skal sikre at alt som gjeld inntekt, skatt og formue er slik det skal vere. Tru det om du vil!

Eg skal ikkje grave i snøen som fall i fjor. Den har forlengst smelta. Eg skal grave i skiten der snøen smelta. Eg hadde eit innlegg i sommar der eg kalla NAV samfunnets kreftsvulst, som det er på tide å fjerne. Eg hevda at det er ein klar samanheng mellom høgt sjukefråver og eit NAV som gjer sjuke og slitne folk sjukare.

Innlegget mitt fekk hovudverneombod Else Kristine Husabø i NAV, til å gå ut i Sogn Avis og slå fast at eg er utan verdi som samfunnsdebattant. Les meir…

Om lågmål, kanonskyting og arroganse

Dette innlegget er trykt som Innhogg i Sogn Avis 3. juli 2010

Sist pirka eg litt i overflata på NAV. Reaksjonane viser at det kan vere på sin plass å ta opp temaet ein gong til. Og det gjer eg med frimod, sjølv om hovudverneombod for statleg tilsette i NAV, Else Kristine Husabø, i eit tilsvar i SA 12. juni, set all kritikk frå meg på sidelina med å seie at eg er verdilaus som kritikar av NAV. Slike maktteknikkar kan eg sjølvsagt ikkje ta alvorleg. Men uttalen i seg sjølv er svært illustrerande for korleis NAV møter brukarane sine. Eg ynskjer å presisere at då eg nytta diagnosen «ein av kreftsvulstane i samfunnet» så meinte eg NAV som system, og ikkje dei tilsette. Dersom feiltolkinga skuldast upresise formuleringar frå meg, så seier eg meg lei for det. Om det skuldast at de kjenner dykk att i situasjonane eg tok opp, så får feiltolkinga stå for eiga rekning.

Reaksjonane på Innhogget let ikkje vente på seg. Les heile innlegget!

Tenk som det private næringsliv

Tanken om dette innhogget slo meg allereie i desember. Då sat eg på skulen og sprengleste statsrett for å bli ferdig med boka før jul. I lunsjpausen fann eg bladet Ambisjonar liggande på eitt av borda i kantina, men etter å ha bladd meg gjennom ei avis med bedriftspresentasjonar frå fjordfylket var det éin ting som slo meg. Kvar var den kanskje største gruppa av akademisk kompetanse i Sogn og Fjordane – statleg og kommunal forvaltning?

Rett nok var Høgskulen og fylkeskommunen representert, men resten av offentleg sektor verka til å ha ei oppfatning av at det kommersielle jaget etter studentar er noko dei private aktørane får ta seg av. Det å vera til stades der framtidige tilsette er og tilby dei noko før dei kan gje noko attende i form av profitt, synast som ein ukjend tanke.

Dette kjem særleg godt fram når ein ser det utifrå eit studentperspektiv. Private aktørar har ofte gjesteførelesingar, typisk i samband med at studentane skal ha eksamen i noko som er innan bedrifta sin fagkrins. Dette blir gjort for å syna korleis og kvar faget kan nyttast i praksis, og slik kven som er potensiell arbeidsgjevar i framtida og kva dei kan by på.

Dei same bedriftene framstår òg som sponsorar av studentarrangement og studieturar. Men særleg profilerar dei seg gjennom 4-6 veke lange traineeopphald som har som formål å presentera ”ein vanleg dag på jobben”, altså ikkje primært at ein skal erstatta andre tilsette fullt ut. Det er ei unik moglegheit til å presentera seg overfor framtidige tilsette som dei private aktørane tilsynelatande har monopol på. Stipend, rettleiing, kontorplass og resurstilgang for studentar som skriv masteroppgåve er òg eit kjend fenomen – i det private.

Dei einaste som har teke den kommersielle utfordringa frå det private på alvor er universiteta, høgskular og forsvaret. Ei god stund før kvar einaste opptak kjem dei med massiv annonsering og reklame. Dei har funne sine nisjar – HSF har sett konkurransen frå andre, og har blitt studieplassen for dei som lever for ski og fjell, og forsvaret har skapa ein illusjon om at dei har den beste leiarutdanninga i Noreg og at 9/10 som er noko har leiarutdanning frå forsvaret.

Sjølv om det kanskje ikkje alltid representerar sanninga, har dei uansett lukkast i å byggja opp noko som fungerar overfor sine målgrupper. Og er det nokon som kunne trenge betre omdøme er det offentleg forvaltning. Det er få som i dag går rundt på norske utdanningsinstitusjonar og uttrykkjer eit ynskje om å blir sakshandsamar i NAV eller fylkeskommunen når masteren er innlevert. Faktisk er det snarare eit skrekksenario for mange. Forvaltninga blir støtt trekt fram av professorar som plassar ein endar opp om ein ikkje gjer det bra nok på eksamen. Slått saman med eit totalt fråver der studentane er, gjer det at det blir ei sanning for mange.

Men dette veit sjølvsagt ikkje den offentlege forvaltninga noko om, for dei er ikkje der slikt kan opplevast. Ulike arbeidslivsdagar og studentaviser er klassiske arenaer for profilering som oftast er blotta for anna enn privat næringsliv. Det beste døme er bladet Stud.Jur frå Universitetet i Oslo. Av om lag 50 annonsørar i desember, var berre éin offentleg, og det var Regjeringsadvokaten.

Alt er likevel ikkje svart som natta. Under bedriftsmessene som var i Oslo, Trondheim og Bergen i vinter var offentleg forvaltning godt representert. Det er bra, men berre så synd at dei nærast må få alt opp i fanget før dei forstår alvoret. Eg er overtydd om at offentleg forvaltning umogleg kan vera like kjedeleg som det ein kan få inntrykk av, men det hjelp lite når oppfatninga er ei anna rundt om i akademiske studentmiljø. Og det er jo eit paradoks at barnehagar og grunnskular i Leikanger ofte får besøk frå offentleg forvaltning som fortel om kor gode og spanande arbeidsplassar dei har, medan dei er fråverande hjå dei som faktisk er under utdanning!