Viser arkivet for stikkord høgskule

Vestlandshøgskulen

Torsdag om ei og ei halv veke skal styret for Høgskulen i Sogn og Fjordane seie ja eller nei til å vere med å greie ut ein mogleg Vestlandshøgskule, dvs. ein fusjon mellom HiSF, Høgskolen i Bergen og Høgskulen Stord/Haugesund. Eg vonar styret vårt svarar klart ja til dette. Eg er ikkje aleine om det.

Struktursaka har dominert dagsorden ved høgskulen i snart to år. Det førre styret vedtok samrøystes, og utan ei føregåande utgreiing, at HiSF skulla halde fram som sjølvstendig institusjon. Deretter fekk vi ein kamp mellom det gjenstridige HiSF-styret og den fusjonskåte statsråd Røe Isaksen. Styret gjekk motstrevande med på å opne for ein tettare integrasjon på Vestlandet, men dette alternativet var berre ”aktuelt dersom UiB er med frå starten.”

Styret ved HiSF fekk tilsynelatande full støtte i heile fylket i kampen mot (den blå-blå) staten for å halde oppe HiSF som ein sjølvstendig institusjon. Knapt nokon har mælt imot. Avisene har vore fulle av støtteerklæringar frå politikarar, kommunar, organisasjonar, autoritetar av alle slag. Sogn Avis vart snøgt ein storspalta herold for den brage styreleiaren Heidi Kathrin Osland. Heile fylket stod på sjølvstendelinja. I alle fall om vi skulle tru på media.

Det skal vi sjølvsagt ikkje. For det har vore nok av skeptikarar heile tida. Langt frå alle i dette fylket meiner at vi best klarar oss aleine når det skjer store endringar kring oss. Men mange har late seg blinde av alle innlegga i lokale media, også frå HiSF-tilsette, som har støtta opp om sjølvstendelinja. Vi har knapt sett eit einaste avisinnlegg eller høyrt ei røyst i lokalradioen som har teke til orde for at vi i det minste burde greie ut kva som var best, fusjon eller sjølvstende. Kvifor ikkje? Kvar har sunnfjordspolitikarane vore? Firda? Eller NRK Sogn og Fjordane, som alltid leitar etter konfliktar?

Også i høgskulestriden har kjeldene bydd opp til dans. Det veit lokalmedia. Høgskulemiljøa i Førde ønskte seg fusjon frå dag 1. Det var allment kjent. Og ei rekkje maktpersonar i fylket var skeptiske til nok ein ”aleinegang” her i fylket. Jan Øhlkers har mange meiningsfeller. Men i denne saka har dei vore tause. I staden vart lokalmedia aksjonistar for eit einstemmig og einsretta høgskulestyre som standhaftig og sjølvmedvite stod på ei kompromisslaus sjølvstendelinje, utan noka utgreiing i forkant. Ikkje éi einaste motrøyst melde seg i media før den Oslo-busette sogndølen Tord Dale kom på bana no i januar, halvtanna år sidan saka starta. Og Dale fekk med éin gong, ikkje uventa, stempla innlegget sitt som ”einsidig og fordomsfullt” av høgskulehistorikar Yttri. Vi kan ingenting lære av historia.

Den tilsynelatande semja i høgskulesaka har vore mest tydeleg i Sogndal. Her er det i ferd med å verte lågt under taket. Dei siste åra har vore prega av idyll, suksess, semje og heltedyrking i regionsenteret. Alle skal vere med på laget. I det suksessrike campusmiljøet må alle stå opp for den vesle høgskulen som kjempar mot overmakta. Viss ikkje, tek vi deg. Tord Dale fekk merke det på Facebook.

Ved HiSF kom det i haust nytt styre og ny rektor. Brått vart alt meir ope og uvisst. No, eit år på etterskot, er det laga utgreiingar. På heimesida til HiSF kan alle sjå kva som vert tenkt av fagmiljø og enkeltpersonar kring fusjon eller ikkje. Og som dei fleste av oss har visst heile tida: det dreier seg om tvil og tru, ikkje om liv eller død, ikkje om det kvite eller svarte, men om sjatteringar i grått. Det vert teikna mange scenario for ein fusjon og mange for ein sjølvstendig institusjon. Valet er ikkje ”beinkløyvd.”

HiSF-styret kjem, trur eg, til å gå inn for å vere med å greie ut ein fusjonert Vestlandshøgskule. Då kan lokalmedia, med heroldredaktør Fardal i spissen, ta ein tenkepause og gå i seg sjølve.

Denne teksten er trykt som Innhogg i Sogn Avis laurdag 23. januar 2016.
(I nettversjonen er det gjort nokre små endringar i første, sjette og siste avsnitt av teksten)

Twitter: @georgar

Utdanning på moten

Tidlegare har eg teke for meg dei som droppar ut av vidaregåande skulegong. Men diverre er
det ikkje berre på dette trinnet tala syner stort fråfall. På høgskular og universitet er det om lag
40% som ikkje fullførar eit påbyrja studielaup. Ikkje berre er det kjedeleg for dei som ikkje
sit att med anna enn eit studielån, det er òg ei enorm sløsing av ressursar. På den eine sida
går bedriftene glipp av arbeidskraft, og staten glipp av skatteinntekter. På den andre sida går
det med pengar til undervisning som ikkje kastar av seg, noko som i andre rekkje går utover
ressursane som går til dei som faktisk fullførar løpet. Når ein ser kor lita grad det er av tett
oppfølging på ein del studium, er det ikkje rart dette er ei kjelde til frustrasjon.

Slik eg ser det kan det store fråfallet forklarast med tre hovudgrunnar. Den fyrste er at det er
ei forventing i samfunnet om at ein skal ta høgare utdanning.
Les meir…

Marknadstilpassing av utdanning

Dei siste tiåra har det vorte ein eksplosjon i talet studentar på dei norske utdanningsinstitusjonane. Kravet om stadig høgare kompetanse for å få jobb har gjort at det blir studert og skrive oppgåver på kvart eit nes og i kvart eit naust. Det har snarare blitt hovudregelen, framfor unntaket, å ta høgare utdanning. Det som på 50-talet var noko eksklusivt og statusfremjande, er no blitt ei sjølvfølgje for mange.

Les meir…