Stolt er den svake!

I det siste har det gått opp for meg at når du gjer ting du korkje vil eller torer, oppdagar du eitt og anna visdomsord. Nokon gonger er situasjonar uoversiktlege og vansklege, då hender det ein må gjere ting ein i utangspunktet aldri hadde tenkt eller ynskjer. Det er å handle på tvers av all logikk og vedtekne reglar. Eg har ikkje brote Noregs lover, men eg tek meg i å føle det slik, når sjansane er store og risikoane endå større. Det er då det har velta innover meg; Stoltheit er for den svake, medan mot er for den sterke.
Det er når ein handlar i tru at denne kunnskapen har sprunge ut – slik har det vore for meg. Ikkje rart eg festa ekstra øyre til andakten på P1 ein morgon denne veka, då presten snakka om kor mykje frykt og redsle vi menneske har ovanfor oss sjølv og kvarandre. Han fortalde ei lita historie om eit sirkus der den største stjerna av dei alle, ein apekatt, døydde. Klovnen tok på seg oppgåva å gjere dei same kunstane og kledde seg om til ein apekatt og trente alt han makta på dei populære stunta. Han gjorde det bra, heilt til ein dag då han snubla inn i løveburet. Folk vart forferda, dette kunne aldri gå – løven pressa apekatt-klovnen inn mot eine veggen i buret. Då høyrde klovnen ei røyst som sa: Ikkje ver redd, eg er berre eit menneske.
Uansett autoritet, høg eller låg, barsk eller myndig, svak eller sterk, vi er alle menneske og vi er alle usikre og redde av og til – berre ikkje på Facebook og slikt, sjølvsagt, hyyysjjj….hehehehe….
Dei stolte eg har observert er ofte usikre, mentalt usjølvstendige og avhengige av kva andre meiner om dei til ein kvar tid. Dei som syner mot, er ofte trygge, mentalt sjølvstendige, totalt uavhengige av kva andre meiner om dei til ein kvar tid. Mot var uerstatteleg i vikingtid og mellomalder, ein eigenskap ein helst ville ha påklistra imaget sitt og ætta si. Mot går aldri ut på dato, og det er framleis blant dei svært få tinga som ikkje kan kjøpast for pengar eller delast på Facebook. Stoltheit kan du dele herfrå og til månen. Kva er mest spennande, å tilbringe ein kveld med ein stolt person, eller ein med mot?
I eit møte denne veka fekk eg servert av ein økonom at i vårt overskotssamfunn var vi oss sjølve vår største fiende. Samstundes fekk eg beskjed om å lære meg å ikkje slå tilbake når folk slo mot meg – ikkje gå gjennom taket – var omkvedet. Samstundes har det for meg vore naudsynt å gå gjennom taket nokre gonger – så har eg jo synt mot til det! Men det skal ikkje vere regelen men unntaket. For meg har det vore regelen i periodar, men no skal eg øve meg på å la det bli med unntaka. Eg skal halde fram med å gjere ting eg korkje vil eller torer, det er slik ein utviklar motet sitt. Det er slik ein får svar ein elles ikkje hadde fått, og ikkje minst resultat ein elles aldri hadde oppnådd.
Løpedronninga vår, Ingrid Kristiansen, uttalte tørt til Aftenposten for ei tid sidan at mosjonistane på 80-talet var langt meir aktive enn i våre dagar. Det viktigaste no er å bli sett løpande, ikkje å løpe langt. Det er viktig at ein har dei rette skoa og det mest trendy treningstøyet som seinare skal blafre på sosiale medier. Så avslutta ho med at verdas beste løparar har grodd opp i Kenya, der dei ikkje hadde råd til å løpe med sko….fantastisk. Den sosiale tvangstrøya anno 2014 er langt sterkare enn ho nokon gong har vore, men på anna vis. Stadig færre torer vere seg sjølv – men ved stoltheita si signing let ein verda tru av ein er frie og sjølvstendige. Noko anna har ein ikkje mot til…..

Vist 199 gonger. Følgt av 3 personar.

Kommentarar

Den sosiale tvangstrøyen var nok atskillig trangere før. Den indrestyrte og tradisjonsstyrte kulturen dominerte liv og lære. Normer og verdier var få og enkle. Sanksjonene harde. Kjønnsrollene var begrenset og kjønnsspesifikke. Kvinner skulle vaske, føde og pleie. Menstruasjon var tabu og smilet skulle alltid være på plass for omgivelsene i en atmosfære av harmoni og tilpasning. Mennene skulle jobbe ute, drikke og dominere i hjemmet. I dag herjer gruppekulturen hvor normer, verdier og roller flimrer om hverandre uten skott og hemninger. Det kalles frigjøring og selvrealisering. Dog er dette et falsum da massemedia skaper mainstream i de tusen hjem. Vi er født frie men går alle omkring med lenker. Big Brother og lavpanna skravling fra boksen voldtar intellekt og følelser. Til tross for muligheten til valgfrihet så havner 90 % av oss i sofaen foran skjermen med de samme trynene om igjen og om igjen til man tror de er familiemedlemmer. Ca 100 folk som resirkuleres på skjermen døgnet rundt. Å gjøre ting man ikke tør eller orker krever ikke bare mot, men også fysisk og mental kraft. Men moralister og fundamentalister er nok det verste jeg vet. Så lev og la leve. Og folk vil tute med ulvene til alle tider og utgjøre den tause majoritet som ikke løfter en finger når folk rundt dem deiser i bakken.

Annonse

Nye bilder