Kvar er sjølvtilliten?

Laurdag 8. mars skreiv Atle Hamar ein viktig kronikk i avisa Firda om stoda, eller krisa, fylket vårt er i. Hamar skil seg ut ved å vere ein betydleg kompetanseperson med viktige synspunkt. Orda hans har rett og slett substans. Alt for mange politikarar her i fylket held seg til vanetenkjing og fastgrodde handlingsmønster som ikkje fører til anna enn attgrodde stier…mellom linene til Hamar kan ein skimte at ein må leggje opp til å få kompetanse og kunnskap til fylket, ikkje berre rekonstruere for lengst farne industrieventyr. Fylket må ut av komfortsona, ta kampane direkte, ikkje gjennom høflege epostar og snittar på tinget. Det nyttar ikkje møte utfordringane Sogn og Fjordane no står midt i, med å vere pen i tøyet og fin på håret. Sogn og Fjordane har så mykje rikdom til fjells, til lands og utanfor strandlina si, at det er ufatteleg at vi ikkje klarar gjere meir ut av det. Det hjelper ikkje ha all verdas ressursar viss ein ikkje har sjølvtillit, kanskje det er den største trusselen til fylket vårt? Kvar er sjølvkjensla og sjølvtilliten til Sogn og Fjordane? Kva målsetjing har Sogn og Fjordane, anna enn å repetere kjende ord og vendingar om landbruk og reiseliv – kvar vart det av reiselivet??? Til Innovasjon Noreg sin fordel skal eg ikkje kommentere det her – no.

Viss Atle Hamar, som godt døme på lokal ressursperson, hadde lukkast flytte heile Norsk Filminstitutt til fylket vårt, med alle direktørane, kanskje til og med fått film som studieretning på Høgskulen i Sogn og Fjordane, kunne vi sett store ting. Kanskje eit blomstrande miljø som endeleg fekk i hamn ein Oscar, som endeleg byrja tene pengar, som klara samarbeide i stor stil med naturleg farvatn utanfor stovedørene våre: Britisk og irsk fagmiljø, som har lukkast knyte film nært opp til reiseliv og turisme i landa sine. I staden sit all filmmakt i Oslo, der ingen filmproduksjon har lukkast gjere internasjonal suksess etter “Veiviseren” for 30 år sidan. Ingen norsk film tener nemneverdig med pengar.

Filmane som lukkast best, har med eit naudskrik spelt inn budsjetta sine, og litt til eit par flasker gild raudvin. Ingen av dei handfulle Oscarnominasjonane sidan “Veiviseren” har lukkast med anna enn eit kvarter med filmpressa mot seg før dei har sigla inn i gløymsla. Likevel er norsk film bedre enn nokon gong, seier dei. Det er fantastisk! Men kva om Norsk Filminstitutt med sine fråverande internasjonale suksessar, der produsentane seier berre vi går i null er vi berga, heldt til i fylket vårt? Då hadde sanninga kome for ein dag utan sminke med full styrkje, då hadde den slappe dramaturgien i filmbransjen verkeleg kome for ein dag utan retursjering. Då hadde det ikkje gått an å subsidiere distriktsnoreg med å drifte ein gigantorganisasjon for nokre få utøvande filmskaparar på Vestlandet, ein organisasjon som årleg svir av meir enn 100 millionar kr berre i drift. Ikkje minst til å løne direktørane (som Atle Hamar mest truleg hadde plassert rundt omkring i landet for å byggje næringa nasjonalt, og truleg lukkast…).

Men når Norsk Filminstitutt sit på kontora sine i hovudstaden er det seriøst skikkelege saker. Dei gjer skikkeleg god jobb, dei leverer sjølv om dei ikkje gjer det. Dei er eliten ingen har høyrt om utanfor nemneverdige stovedører – men du verden for ein elite! Men det er ingen som ser filmane deira utanlands, langt frå nok til å tene pengar. Alle kan bli nominert til ein pris, eller få ein pris, men det er då jobben for alvor tek til for å etablere ein karriere. Det er ikkje aleine svar på at du er ein suksess. Med den sjølvoppnemnde filmeliten i hovudstaden, er det framleis fantastisk å bli nominert til Oscar, 30 år etter “Veiviseren.” Hadde Norsk Filminsititutt vore stasjonert her i fylket med slike resultat, hadde det vore katastrofal distriktspolitikk. I staden er det katastrofal hovudstadspolitikk.
Sogn og Fjordane, kvar er sjølvtilliten??

Vist 200 gonger. Følgt av 2 personar.

Kommentarar

Mange skylder på omgivelsene når de ikke lykkes, og man prøver å skaffe seg de omgivelsene som kan gi suksess, går ikke dette må man lage sine egne omgivelser for å nå sine mål. Så enkelt og så vanskelig er det. Vårt språk setter ikke grenser for vår verden, det gjør manglende handling. Kun postmodernismen hevder det motsatte. I bunnen for en slik realistisk livsholdning ligger en ubendig vilje til seier. Første skritt i en slik prosess er en grensesprengende tro på det man driver med, uten å gå over lik. Neste skritt er dyp innsikt i de menneskelige psykologiske grunnlover som rir våre hjerner og hjerter. Her driver det mye bunnslam som sier stopp og brems for en selvstendig utvikling av våre personligheter. Tøyer man grenser her hyles det om psykopati og stormannsgalskap. Slik projiserer vi ut vår misunnelse og mistenksomhet. Selvtillit og selvoppfatning er et produkt av vår selvvurdering. Angsten for omdømme stopper langt de fleste med ambisiøs egenvurdering. Da skal man vite at omdømme ikke er noe man får, det er noe man skaffe seg.

Annonse

Nye bilder